Филми «Пешво аз қалби мардум» дар байни тамошобинон маҳбубияти зиёд пайдо намуд
Яке аз тамошобинони филм Раҷаб Сафаров иброз дошт, ки нахустнамоиши филми мустанади «Пешво аз қалби мардум» дар ҳаёти муосири мардуми тоҷик воқеан рӯйдоди муҳим ба ҳисоб меравад. Ба андешаи ӯ, филм бо мазмуну муҳтавои таъсирбахш дар зеҳну хотири тамошобин нақши амиқ гузошта, инсонро ба андешаю таҳлил водор менамояд.
«Драматургияи филм бо маҳорати баланд сохта шуда, ҳар унсури он бо дигар ҷузъҳо пайванди мантиқӣ дорад. Қаҳрамонон тавре сухан мегӯянд, ки ҳар андеша ба қалби тамошобин роҳ меёбад. Наворҳои хроникӣ гӯё дари гузаштаро боз намуда, тамошобинро ба он рӯзҳо мебаранд ва имкон медиҳанд, ки воқеаҳои таърихиро гӯё бо чашми худ мушоҳида намояд»,–гуфт Раҷаб Сафаров.
Ба андешаи ин тамошобин, мусиқӣ дар филм танҳо заминаи садоӣ набуда, ҳамчун ровии алоҳидаи қисса хизмат мекунад. Он гоҳе драматизми воқеаҳоро бештар намуда, гоҳе дар дили тамошобин ҳисси оромӣ ва умедро бедор месозад. Танзими наворҳо низ бо маҳорати баланд анҷом дода шуда, гузариш аз як саҳна ба саҳнаи дигар он қадар табиӣ ба амал омадааст, ки тамошобин онро эҳсос намекунад.
Раҷаб Сафаров иброз намуд, ки ҳамаи ин унсурҳо барои бозтоби идеяи асосии филм –нишон додани шахсияти гуногунҷанбаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун роҳбар ва инсон, ки дар яке аз марҳилаҳои тақдирсози таърихи мамлакат масъулияти сарнавишти як халқи томро бар дӯш гирифтанд, равона шудаанд.
Филм танҳо бозгӯйи таърихи навини мардуми тоҷик нест, балки тамошобинро водор месозад, ки ба рӯйдодҳои гузашта бо нигоҳи дигар назар андозад ва дар бораи воқеаҳои муҳимми таърихӣ андеша намояд. Барои насли наврас донистани он муҳим аст, ки таърихи навини Тоҷикистон пас аз пошхӯрии собиқ Иттиҳоди Шуравӣ дар чӣ гуна шароити ниҳоят душвор оғоз гардида, давлат кадом марҳилаҳои печидаю пуртазодро паси сар кардааст.
Дар ин марҳилаи сарнавиштсоз нақши Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон махсус ва муайянкунанда арзёбӣ мегардад. Маҳз иродаи сиёсӣ, масъулиятшиносӣ ва омодагӣ барои ба зимма гирифтани масъулияти таърихӣ, инчунин қобилияти шунидану ба назар гирифтани андешаҳои гуногун дар роҳи хотима бахшидан ба хунрезӣ ва расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ нақши муҳим гузоштаанд.
Филми «Пешво аз қалби мардум» ин моҳиятро ба таври равшану таъсирбахш инъикос менамояд. Он нишон медиҳад, ки ҳатто дар душвортарин ва ториктарин марҳилаҳои таърихӣ миллат метавонад роҳи ваҳдату ҳамдигарфаҳмиро пайдо намояд ва роҳбарии оқилонаву дурандешона метавонад кишварро аз буҳрон берун оварда, ба сӯи сулҳу субот ва рушди устувор раҳнамун созад.
Ба андешаи Раҷаб Сафаров, барои насли наврас чунин асарҳо аҳамияти хос доранд, зеро онҳо ҳамчун хотираи зиндаи таърихӣ ба насли имрӯз мефаҳмонанд, ки сулҳу оромӣ ва давлатдории миллӣ бо чӣ қимате ба даст омадааст.
«Барои ман ворид гардидани мусоҳибаам ба нусхаи ниҳоии филм воқеан ифтихор ва шарафи бузург аст. Хеле хушҳол шудам, ки андешаҳои баёнкардаи ман ба таври табиӣ ба хати умумии ривояти филм пайваста, ба таҳкими идеяи асосии он мусоидат кардаанд», –иброз дошт Раҷаб Сафаров.
Сарчашма: khovar.tj
«Драматургияи филм бо маҳорати баланд сохта шуда, ҳар унсури он бо дигар ҷузъҳо пайванди мантиқӣ дорад. Қаҳрамонон тавре сухан мегӯянд, ки ҳар андеша ба қалби тамошобин роҳ меёбад. Наворҳои хроникӣ гӯё дари гузаштаро боз намуда, тамошобинро ба он рӯзҳо мебаранд ва имкон медиҳанд, ки воқеаҳои таърихиро гӯё бо чашми худ мушоҳида намояд»,–гуфт Раҷаб Сафаров.
Ба андешаи ин тамошобин, мусиқӣ дар филм танҳо заминаи садоӣ набуда, ҳамчун ровии алоҳидаи қисса хизмат мекунад. Он гоҳе драматизми воқеаҳоро бештар намуда, гоҳе дар дили тамошобин ҳисси оромӣ ва умедро бедор месозад. Танзими наворҳо низ бо маҳорати баланд анҷом дода шуда, гузариш аз як саҳна ба саҳнаи дигар он қадар табиӣ ба амал омадааст, ки тамошобин онро эҳсос намекунад.
Раҷаб Сафаров иброз намуд, ки ҳамаи ин унсурҳо барои бозтоби идеяи асосии филм –нишон додани шахсияти гуногунҷанбаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун роҳбар ва инсон, ки дар яке аз марҳилаҳои тақдирсози таърихи мамлакат масъулияти сарнавишти як халқи томро бар дӯш гирифтанд, равона шудаанд.
Филм танҳо бозгӯйи таърихи навини мардуми тоҷик нест, балки тамошобинро водор месозад, ки ба рӯйдодҳои гузашта бо нигоҳи дигар назар андозад ва дар бораи воқеаҳои муҳимми таърихӣ андеша намояд. Барои насли наврас донистани он муҳим аст, ки таърихи навини Тоҷикистон пас аз пошхӯрии собиқ Иттиҳоди Шуравӣ дар чӣ гуна шароити ниҳоят душвор оғоз гардида, давлат кадом марҳилаҳои печидаю пуртазодро паси сар кардааст.
Дар ин марҳилаи сарнавиштсоз нақши Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон махсус ва муайянкунанда арзёбӣ мегардад. Маҳз иродаи сиёсӣ, масъулиятшиносӣ ва омодагӣ барои ба зимма гирифтани масъулияти таърихӣ, инчунин қобилияти шунидану ба назар гирифтани андешаҳои гуногун дар роҳи хотима бахшидан ба хунрезӣ ва расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ нақши муҳим гузоштаанд.
Филми «Пешво аз қалби мардум» ин моҳиятро ба таври равшану таъсирбахш инъикос менамояд. Он нишон медиҳад, ки ҳатто дар душвортарин ва ториктарин марҳилаҳои таърихӣ миллат метавонад роҳи ваҳдату ҳамдигарфаҳмиро пайдо намояд ва роҳбарии оқилонаву дурандешона метавонад кишварро аз буҳрон берун оварда, ба сӯи сулҳу субот ва рушди устувор раҳнамун созад.
Ба андешаи Раҷаб Сафаров, барои насли наврас чунин асарҳо аҳамияти хос доранд, зеро онҳо ҳамчун хотираи зиндаи таърихӣ ба насли имрӯз мефаҳмонанд, ки сулҳу оромӣ ва давлатдории миллӣ бо чӣ қимате ба даст омадааст.
«Барои ман ворид гардидани мусоҳибаам ба нусхаи ниҳоии филм воқеан ифтихор ва шарафи бузург аст. Хеле хушҳол шудам, ки андешаҳои баёнкардаи ман ба таври табиӣ ба хати умумии ривояти филм пайваста, ба таҳкими идеяи асосии он мусоидат кардаанд», –иброз дошт Раҷаб Сафаров.
Сарчашма: khovar.tj
Комментарии (0)